….. is een beetje (te) vroeg begonnen. Op de terugweg van ons bezoek aan Knini Paati, een resort, op 2,5 uur rijden en nog een boottocht van uur van Paramaribo, heb ik een aantal punten genoteerd, die op zich het vermelden waard zijn. Of er ook een leesbaar verhaal uitkomt staat nog te bezien, maar dat we het even over de grote regentijd moeten hebben is duidelijk.
Boni-trail
Over het programma dat we hadden geboekt hebben we niet lang nagedacht. Suriname Travel stuurde ons een voorbeeldreis van 21 dagen, die er wel goed uitzag. We hebben er een paar vrije dagen aan toegevoegd en dat was het. Gaandeweg bleek de oorspronkelijke opzet ook al behoorlijk relaxed in elkaar te steken, met twee extra vrije dagen dus helemaal. Dat bleek in de praktijk bijzonder goed uit te pakken, want wat een water hebben we hier zien neerkomen. Vier dagen zijn compleet verregend. Laat je nooit wijsmaken, dat het in de Tropen alleen maar een heftige bui is en dat daarna de zon weer schijnt. Niets is minder waar. Je wordt wakker van het geraas van de regen op het dak
Inschepen
van je verblijf, In de loop van de dag varieert alleen de intensiteit van de wolkbreuk. Nee, dan heb je buiten echt niks te zoeken. Ons programma bevatte gelukkig zoveel vrije ruimte, dat we gemakkelijk in het programma konden schuiven, waardoor we uiteindelijk niets hoefden te missen. Behalve dan, dat we in Knini Paati niet konden “spelen” in de stroomversnellingen, want de rivier was zo enorm gezwollen, dat er geen stroomversnelling meer te zien was. Het waterpeil was bij ons vertrek zeker zo’n twee meter lager vergeleken met toen we aankwamen. Je zit ruim een uur in een open boot. Kun je je voorstellen wat dat betekent als dan de hemelsluizen opengaan? Gelukkig is ons dat bespaard
Op weg naar de Marrons
gebleven: de afgelopen dagen waren stralend! Knini Paati is een all inclusive resort met allerlei geprogrammeerde activiteiten waaraan je kon deelnemen. We hebben onder andere een bezoek gebracht aan een naburig dorp van de Marrons. In de tijd van de slavernij waren er slaven, ik moet zeggen “tot slaaf gemaakten”, die de plantage ontvluchtten en het binnenland introkken. Daar organiseerden ze zich en vielen af en toe een plantage aan. Op een gegeven moment waren ze zo sterk, dat de plantagebezitters capituleerden. Lang voordat de slavernij officieel werd afgeschaft, waren zij al vrij. Ze leerden in het bos te overleven mede dankzij de kennis van de Indianen, de oorspronkelijke bewoners van Zuid-Amerika. Dan hebben we het meteen over een bevolkingsgroep, waar nauwelijks over wordt gesproken. We hebben het steeds over de slaven die uit Afrika werden aangevoerd, of de contractarbeiders , die later naar Suriname kwamen zoals Chinezen, Javanen en Indiërs, maar over de Indianen hoor je niet veel. Ik stel voor mijzelf vast, dat we aan die oorspronkelijke bewoners best wel wat meer aandacht hadden kunnen besteden. Wat is er nog van over? Ik heb na drie weken Suriname geen idee, een gemiste kans.
Bakkie museum
Een hoogtepunt was zeker een bezoek aan Bakkie. Tijdens een familiefeestje van Surinamers in Nederland vertelde een van de familieleden, dat ze als familie nog eigenaar waren van een plantage. Mascha Mormon, een van de erfgenamen besloot samen met Bas Spek deze opmerking nader te onderzoeken. Het bleek helemaal juist te zijn: ze hebben zelfs de officiële eigendomspapieren boven water gekregen. Ze wilden er iets mee gaan doen, maar stuitten toen op een praktische onmogelijkheid. Volgens het Surinaamse recht waren alle nazaten mede-eigenaar. Dat betekende in de praktijk dat ze misschien wel 150 overlevenden moesten traceren om hun toestemming te krijgen. Een onmogelijke opgave. Ze besloten een stuk grond van de buren te kopen met het idee om daar ook een resort o.i.d. van te maken. 
De afwatering naar zee was helemaal dichtgeslibd en ze besloten die opnieuw uit de baggeren. Een klusje van een week liep uit de hand en duurde vele maanden. Bij de graafwerkzaamheden kwamen al veel gebruiksvoorwerpen tevoorschijn. Nu wilde het toeval, dat een hevige tropische storm het strand schoonveegde d.w.z. het in de loop der jaren aangespoelde slib verdween en de oorspronkelijke plantage werd blootgelegd. Toen eerst ontstond het idee om geen resort maar een museum in te richten. In de loop van de tijd heeft het museum zodanig aan de weg getimmerd, dat ze ook elders uit de wereld zaken ontvangen, die het museum steeds unieker maken en veel over de ontstaansgeschiedenis van Suriname vertellen. Het enthousiasme waarmee Bas en Mascha hun verhaal vertellen werkt zeer aanstekelijk.
In gesprekken met (taxi-)chauffeurs komt soms indirect de politiek ook aan de orde. Dan hoor je steeds weer, dat de politici hier alleen bezig zijn met het vullen van hun eigen zakken. Baantjes en contracten
Knini Paati
worden vergeven aan familie en vrienden. Als je niet tot die selecte groep behoort, zul je er ook nooit toe gaan behoren. Op een billboard aan de kant van de weg staat een vrouw met de naam Bouterse terwijl achter haar Bouterse himself ons toelacht. Ronnie Brunswijk schijnt een deel van de goudmijnen te bezitten. Die naam maakte mij nieuwsgierig en daarom heb ik de naam in Wikipedia opgezocht. Dan val je bijna van je stoel als je zijn curriculum vitae leest. Dan wordt duidelijk dat die man totaal geen scrupules kent en openlijk uitkomt voor zijn twijfelachtige daden. Zo heeft hij zo langzamerhand iedereen in zijn familie aan een goed betaalde baan geholpen. Als er grond door de regering wordt uitgegeven, dan staat hij en zijn familie vooraan. Hij staat nog steeds op de lijst van Interpol; in Frankrijk zou hij nog 10 jaar moeten brommen voor handel in drugs. Ooit zelfs veroordeeld voor een bankoverval. En toch zit die man nog steeds middenin het machtscentrum van Suriname, dus dat er iets goed mis is in de politiek van dit land wordt daarmee wel erg waarschijnlijk.
Dat van die goudmijnen blijkt ook te kloppen: hij schijnt er zes te hebben. Goud staat hier ook volop in de belangstelling. Overal in het oerwoud wordt illegaal naar goud gezocht, vooral door Brazilianen. Toen wij in de bus naar Knini Paati werden gebracht kreeg de chauffeur een telefoontje. Het bleek dat een vriend van hem dodelijk verongelukt was. Die was in een gebied, waar Chinezen een concessie hebben, clandestien aan het goudzoeken en werd betrapt. Toen hij op de vlucht sloeg is hij kennelijk in een afgrond gevallen, maar de omstandigheden waren onduidelijk. Niet uitgesloten werd, dat de politie hier een dubieuze rol in gespeeld had. Niet veel later wist de chauffeur zelfs te melden, dat er twee mannen waren omgekomen. Dat dit verhaal niet uit de fantasie van de chauffeur was ontsproten, bleek wel, toen er een dag later ook een artikel in de krant over verscheen. De minister heeft een nader onderzoek toegezegd. Het schijnt ook voor te komen, dat de politie vaak mensen staande houdt, ze het eventuele goud afhandig maakt en ze dan laat gaan. Maar dat was hier duidelijk niet gebeurd.
81 jaar en een dag
Mijn 81-ste verjaardag hebben wij op 29 april gevierd. Mijn lief heeft getrakteerd op een dinner for two in Fort Zeelandia. Uiteraard heet het restaurant anders, maar het zit toch echt in dit beruchte fort. Het is nu een museum en het ziet er allemaal keurig verzorgd uit, maar als de muren zouden kunnen spreken, wat hier allemaal is gebeurd, dan rijzen je de haren te berge. De meest recente gruweldaad is natuurlijk de standrechtelijke executie van 15 notabelen in 1982 onder leiding van Bouterse. Deze 15 vooraanstaande burgers van Suriname bekritiseerden het regime Bouterse. Dit stuk van de Surinaamse geschiedenis staat bekend als de decembermoorden, waar Bouterse uiteindelijk wel schuldig aan bevonden is, maar geen dag in de gevangenis heeft gezeten. Daar moet je maar niet te lang bij stilstaan als je samen het glas heft. Het eten smaakte overigens voortreffelijk, lekker buiten in de tuin met zicht op de rivier.
We zijn met onze laatste dagen in Suriname bezig. Vandaag een hele lange rit gemaakt om in Nickerie te komen voor een bezoek aan de Bigi Pan, een lagune en een waar vogelparadijs. Daar zal ik dan de volgende keer nog verslag van doen plus nog een paar punten, die ik nu nog maar niet behandel, anders wordt het verhaal weer te lang. Tot de volgend keer.
P.S. Zoals gebruikelijk weer meer foto’s onder het kopje FOTO’s. Het duurt wat langer om ze te openen omdat ik beperkt ben in mijn hulpmiddelen en de opnames niet verkleind heb.