Een paar dagen geleden waren we bij ons Duitse wijnboertje aan de Moezel om de keldervoorraad weer op peil te brengen, toen we vertelden, dat we de komende drie weken naar Suriname zouden gaan. “Suriname?” was de vraag, “Nooit van gehoord! Waar ligt dat?” Dat mag voor ons vreemd klinken maar dat is eigenlijk helemaal niet zo gek, want op de keper beschouwd stelt het natuurlijk ook niet veel voor. Een land met iets mee dan 600.000 inwoners waarvan de helft in Paramaribo woont. Een land dat voor 93% bebost is met grotendeels ondoordringbaar regenwoud. Je gaat er niet naar toe vanwege de rijke cultuur. Of de hoge bergen. Of de uitgestrekte woestijnen. Nee, wij bezoeken dat land omdat we Nederlander zijn en omdat het ooit een kolonie van ons land is geweest en er dus ook extra aandacht op school aan werd besteed. Ik weet nog heel goed, dat mij op de lagere school geleerd werd, dat Suriname een bijna perfect land was, waar allerlei geloven, rassen en culturen in harmonie samen leefden. Nu is dat beeld in de loop der jaren wel wat bijgesteld, maar toch maakt zo’n echo van je opvoeding je nieuwsgierig. Desi Bouterse c.s. heeft zijn best gedaan om het land van ons te vervreemden, maar nu hij het veld heeft geruimd en er naar het schijnt weer in harmonie geleefd wordt, kwam het toch weer op ons lijstje terecht; niet met een hoge prioriteit, maar toch.
In 2023 kwam Suriname ook al eens in beeld. We hadden toen het plan om vanuit Paraguay naar Suriname te rijden. Je moet dan door Brazilië, een enorm groot land met voor toeristen nogal stringente regels: je mag maximaal drie maanden blijven en dan moet je wegwezen inclusief de auto. Ik heb nog geprobeerd om te kijken wat de mogelijkheden in Frans Guyana waren om de auto in dat land (Europees) voor langere tijd achter te laten, maar daar kwam ik op dat moment niet uit. Mede om die reden, er waren ook nog andere overwegingen, besloten we om Zuid-Amerika maar verder te vergeten en hebben het Mannetje naar Mexico verscheept.
Toen ik, inmiddels lang geleden, besloot te stoppen met werken, nam ik mij voor geen verplichtingen aan te gaan. Naar jaren door de agenda geleefd te zijn, wilde ik een lege agenda, zodat, als zich een mogelijkheid aandiende in de vorm van een goedkoop vliegticket, we meteen de koffers konden. Zo kwam eind vorig jaar de KLM met wat aantrekkelijke aanbiedingen naar bestemmingen waaronder Kuala Lumpur en Paramaribo. En die hebben we dus geboekt. Het wachten is op de volgende aanbieding.
Soms missen we ons Mannetje best nog wel eens, maar we zijn nu wel vrijer om naar andere bestemmingen te kijken. We hoeven ons daarbij niet meer te laten leiden door de locatie waar onze camper staat. Hadden we hem nog gehad, dan had die nog in Mexico gestaan. Niks mis mee, maar dan waren we niet op de Kaukasus geweest en hadden we nog niet Maleisië bezocht. En nu dan ook nog Suriname.
Maandag 20 april is het zover, dan stappen we weer in het vliegtuig. Dinsdag 12 mei zijn we weer terug vooropgesteld, dat er nog genoeg kerosine voorhanden is.
Zij die (weer) gaan reizen groeten u.
