Suriname – een groot dorp

Bij Suriname denken wij Nederlanders aan het land dat eens onze kolonie was. Buitenlanders denken helemaal niets, want die weten helemaal niet waar je het over hebt. Als je hier nu een weekje bent, zoals wij, dan kom je tot het besef, dat het eigenlijk een groot dorp is.

Fort Zeelandia

Niet eens een grote stad, want met 645.000 inwoners heeft het nog minder bewoners dan Amsterdam en zelfs die doet niet mee op de wereldschaal. Van die 645.000 mensen woont zo’n 60% in Paramaribo en directe omgeving. Dus ook als stad stelt het wat dat betreft niet veel voor. Met dat in je achterhoofd is het wel grappig als je dan ’s morgens een krant bij je ontbijt krijgt en de headlines scant. Het Ministerie van XYZ gaat nauwer samenwerken met de Chinese overheid. Of: de medewerkers van het departement verkeer gaan staken. De vakbonden hebben een ultimatum gesteld. Ze nemen zichzelf ongetwijfeld serieus maar hoe serieus moet je het eigenlijk nemen? Kijk naar wat er gisteren gebeurde. Een toestel van de KLM kon niet landen en moest uitwijken naar Trinidad omdat de verkeerstoren niet bemand was. De verkeersleider van dienst was niet op komen dagen, waarschijnlijk

De Waterkant, mooi gerestaureerd

onwel geworden en geen plaatsvervanger voorhanden. Zoiets illustreert aardig hoe serieus wij Suriname als land moeten nemen. Nu schijnt het zo te zijn, dat vooral hoger opgeleide mensen moeilijk aan de bak komen en daarom hun heil elders zoeken. De werkloosheid is heel laag; volgens een van onze gidsen is er volop werk voor handjes. Je komt hier ook heel verrassend (voor mij) veel gastarbeiders tegen. Dat merk je vooral in horecagelegenheden waar je, net als in Nederland trouwens,  in het Engels aangesproken wordt. Goede kans dat je dan met iemand uit Cuba te maken hebt. Iedereen kan en mag zich in Suriname vestigen en dat heeft een grote aantrekkingskracht voor inwoners uit andere Zuid-Amerikaanse landen. Misschien gaat dat in de toekomst ook voor problemen zorgen, omdat Surinamers zeggen dat hun baantje worden ingepikt.

Inkopen doen voor kookcursus

De eerste week van ons verblijf hier valt in twee stukken op te delen: Paramaribo aan de ene kant, de plantages aan de andere kant. Het is zelfs letterlijk aan de andere kant ….. van de rivier. In Paramaribo hebben we de meeste van de bezienswaardigheden al wel gezien. Het meest bijzondere blijft toch wel de synagoge pal naast de moskee en een kerk op een paar honderd meter afstand. In mijn inleidende verhaaltje had ik al gezegd, wat ik vroeger op de lagere school geleerd had over al die bevolkingsgroepen en verschillende geloven die in harmonie samenleven. Dat wordt door deze historische gebouwen mooi geïllustreerd, maar zegt natuurlijk niets over de situatie van vandaag. Maar in gesprekken met de Surinamers waar we direct contact mee hebben, blijkt dat ook nu nog het geval. Zo gaan kinderen gewoon naar de dichtstbijzijnde school, of het nu een christelijke, hindoestaanse of mohammedaanse school is. Dat zie je bij ons niet zo snel gebeuren. Ook huwelijken tussen de geloven komen veel voor. Kortom: geloof lijkt hier niet echt een issue.

Peperpot Resort

De plantagebezoeken drukken ons weer met de neus op de historische werkelijkheid, die vanuit Nederlands perspectief natuurlijk niet zo verheffend was. Dat er slaven gehouden werden beschouw ik als iets wat in die tijd gebruikelijk was, maar de wreedheden die de eigenaren daarbij betrachtten valt natuurlijk nooit goed te praten. Wat ik in deze materie nooit begrepen heb is het waarom. Slaven waren bij wijze van spreken hun kapitaalgoederen. Die kostten geld, dus waarom ze dan zo mishandelen, dat ze er aan overlijden? Of dagenlang niet konden werken? Ooit heb ik in een kippenslachterij vakantiewerk gedaan. Als de slachter, de man die de kip doodt door een elektrische schok en vervolgens de strot doorsnijdt zijn werk niet goed doet en bijvoorbeeld een kip vergat, dan ging die levend het kokende water in en werd hij voor consumptie afgekeurd. Gebeurde dit te vaak, dan kon de slachter op staande voet vertrekken. Niet omdat de baas zo’n medelijden met de kip had, maar wel omdat die niets meer opbracht. Dat bracht mij tot mijn wijsheid dat de beste bescherming voor het dier het economische principe was. Daarom heb ik mij bij die slavenhandel nooit kunnen voorstellen, dat (toekomstige) slaven moedwillig de dood werden ingejaagd. Waarschijnlijk ben ik hier te naïef en is de wreedheid, die in sommige mensen schuilt toch een doorslaggevende factor.

Een luiaard gespot op de Peperpot Plantage

Het programma dat wij gekozen hebben kun je rustig karakteriseren als “rustig aan dan breekt het lijntje niet”.  Voor een deel wisten we dat natuurlijk wel, doordat we zelf voldoende vrije dagen ingepland hadden. Daarnaast blijkt het programma, dat we overgenomen hebben van een voorbeeldreis van 21 dagen ook zo in elkaar te zitten. Waar de meeste bezoekers een plantage vanuit Paramaribo met een dagtrip vereren, zijn wij er twee nachten, zodat we ook een volle dag op zo’n plantage verblijven. Dat pakt tot nu toe heel goed uit. Het verblijf op het wat luxere Peperpot Resort kenmerkte zich tot een hele dag regen. Niet af en toe een forse bui, zoals de folders altijd zeggen, maar gewoon een bui van bijna een hele dag waarbij het af en toe even minder hard gaat. De temperatuur is uiteraard prima, dus gezeten in een goede loungestoel met een boek in de hand en een natje en droogje onder handbereik, valt het prima uit te houden. Dat neemt echter niet weg, dat we toch wel met enige huiver naar de nabije toekomst kijken als er nog een paar langdurige boottochtjes op de planning staan Het lijkt er namelijk op dat de Grote Regentijd is begonnen. Zo is het vandaag  27 april, mijn persoonlijke oudejaarsdag, ook weer bingo. Voor vanmiddag staat nog een thema-wandeling op het programma, vernoemd naar Boni, een beroemde Surinaamse verzetsstrijder. Dat wordt hoe dan ook een modderige bedoening.