Manaus, het hart van het Amazone regenwoud

“De komende weken staan in het teken van strandvermaak. In een aantal korte etappes gaat het terug naar Recife. We hopen onderweg ergens net zo’n mooi hotel te vinden als vorig jaar in Maleisië. Dan komen we waarschijnlijk niet meer van onze plek totdat we wel moeten om ons vliegtuig naar Manaus te halen op 6 november.”

Mooie weg door de duinen

Zo eindigde ik mijn vorige verslag. Helaas, zo’n hotel hebben we niet weten te vinden. Een kleine poussada kwam wel in de buurt, maar in de wijde omgeving was verder weinig te doen, dus waren we volledig aangewezen op wat zij te bieden hadden en dat vonden wij te weinig. Met een zeer beperkt menu om uit te kiezen, besloten we na twee dagen toch maar weer verder te trekken. De kans bestaat, dat ik jullie nu op het verkeerde been heb gezet en de indruk wek, dat ons bezoek aan de kust op een mislukking is uitgedraaid, maar dat is beslist niet waar. We hebben voortreffelijke hotels gehad, die allemaal vlak aan het strand liggen, maar waar je wel altijd een straat moet oversteken om aan het strand te

Leeg strand

komen. Tja, als dat het ergste is, dan valt het natuurlijk wel mee. En met een caipirinha in de hand kijken naar de aanrollende golven, kun je het lang volhouden.

Sommige plekken op deze aardbol hebben voor mij een speciale aantrekkingskracht en Manaus is zo’n plaats. OK, het regenwoud van de Amazone en de rivier zelf hebben natuurlijk op iedereen wel een bepaalde aantrekkingskracht. Maar Manaus? Die plaats kwam nadrukkelijk bij mij in beeld toen Klaus en Gisela, onze reisgezellen in Mauritanië, hun Mercedes in Peru op

Opera Amazonas

een boot hebben gezet en de hele Amazone zijn afgezakt tot aan Manaus. Dan lees je, dat deze stad aan het eind van de 19^e eeuw een van de rijkste steden van de wereld was. Dat was ten tijde van de rubberhausse, die toen hoogtij vierde dankzij de opkomst van de auto-industrie. Die rijkdom vindt je o.a. nog terug in het indrukwekkende operagebouw. Op dat moment ontstond bij mij ook het idee, om in hun voetsporen te treden en dezelfde route af te leggen. Helaas gooide de bureaucratie in Columbia roet in het eten en we zullen nooit weten of we het ook daadwerkelijk gedaan zouden hebben, maar nu we toch nog in Brazilië zijn, stond voor mij eigenlijk ook meteen vast, dat we dan ook Manaus in ons reisprogramma zouden opnemen.

Klassiek interieur

Dat operagebouw, ontworpen door de Italiaanse architect Sacardim, hebben we inmiddels ook bezocht en we kunnen bevestigen, dat het een indrukwekkend gebouw is, waarop kosten noch moeite bespaard is. Zo ie het marmer uit Italië ingevoerd, heeft een Belgisch bedrijf voor de enorme koepel gezorgd, waarvoor het staal uit Schotland kwam en komen de kroonluchters uit Frankrijk. De hoogtijdagen duurden echter niet lang want toen de Engelsen kans zagen om de zaden van de rubberboom het land uit te smokkelen, begonnen die in Azië veel efficiëntere plantages en was het gedaan met Manaus en haar rijkdom. Tegenwoordig staat het gebouw op de Werelderfgoedlijst van UNESCO.

Encontro das Águas geleende foto

De naamgeving van Amazone zorgt ook nog wel eens voor verwarring. Hier in Manaus stroomt volgens de Brazilianen de Amazone nog niet; hier kennen ze de Rio Negro en de Rio Solimoes. De eerstgenoemde ontspringt in Colombia, de tweede heeft zijn bron hoog in het Andesgebergte van Peru. Het water van die rivier is heel troebel door alle sedimenten, die meegevoerd worden. Iets ten oosten van Manaus komen de twee rivieren bij elkaar en eerst vanaf daar heet het de Amazone. Het duurt kilometers voordat het water zich vermengd. Daar liggen een aantal oorzaken aan ten grondslag. De Solimoes stroomt veel sneller, heeft een lagere temperatuur en een veel hogere dichtheid door alle sedimenten, die het meevoert. Dat levert een bijzonder schouwspel op, dat wij ook vanaf een bootje bekeken hebben. Eigenlijk zit je op zo’n bootje te laag om het goed te kunnen zien, je zou er eigenlijk overheen moeten vliegen. Zo’n bezoek aan de samenvloeiing wordt als onderdeel van een boottrip aangeboden, waarbij je alle andere onderdelen, dan helaas ook allemaal moet ondergaan zoals zwemmen met dolfijnen. Daar is

Zwemmen met de dolfijnen

weinig natuurlijks aan, want de dolfijnen willen best wel tussen die watertrappelende mensen door zwemmen om bij hun dagelijkse vishapje te komen. Of vissen op enorme vissen, zoals meervallen, die in kooien gevangen zitten. Het aas is een vis aan een touw en die hang je in het water. Bijten doen ze wel maar wel zodanig, dat ze zich zelf zelden laten vangen. Dus is het eigenlijk ook een soort voedersessie. Een absoluut dieptepunt was een bezoek aan een zogenaamd origineel Indianendorp. Het moet het drukste dorp in de regio zijn, want het was een constante stroom van mensen, die zich over een smalle bamboebrug aan land waagden. Waren we bij de eerste twee activiteiten nog toeschouwers, die laatste hebben we helemaal aan ons voorbij laten gaan. Volgens een jonge, Nederlands sprekende vrouw, hebben we niks gemist: het was een grote poppenkast.

Ons uitzicht in de Dolphin Lodge

Vanuit de stad zijn we voor een driedaags uitstapje verder het regenwoud ingetrokken en verblijven we nu in de Dolphin Lodge. ’s Morgens om zeven uur werden we al opgehaald. Na nog een paar stops werden wij naar de rivier gebracht. Daar werden we met een bootje de rivier overgezet. Daar wachtte een oud VW busje ons op, die ons weer verder bracht over grotendeels onverharde wegen van de beruchte rode klei. Gelukkig was het droog. Daarna nog een stuk met de boot van de lodge. Rond half twaalf waren we op de plaats van bestemming. Ieder dagdeel staat er wat op het programma zoals een wandeling door het woud of een tochtje met de boot over de rivier. Het is hier wel beduidend warmer, dan aan de kust. Dat maakt fysieke inspanningen wel erg zwaar, dus slaan we de wandeling door het regenwoud maar over en genieten dan van het uitzicht op de rivier vanaf onze veranda. Voor het eerst in mijn leven heb ik ook gevist. Eigenlijk was het ook een soort voedersessie, want het meeste aas, ook dan van mij, verdween zonder dat een vis echt toegehapt had. In de Dolpin Lodge hadden we voor het eerst in 30 dagen ook een onweersbui, dat bracht kortstondig wel enige verlichting. Momenteel staat het water van de rivier heel laag. Het is een hele klim om vanaf de aanlegsteiger bij onze bungalow te komen. Die staat op poten en in het regenseizoen stijgt het water tot ongeveer een meter onder het plankier. Dat is 14 meter hoger dan nu; het is nauwelijks voor te stellen.

Dan nog een primeur en nu niet meer voorbarig: de aankoop van de camper in Windhoek is toch nog rond gekomen. Om voor ons onduidelijke redenen, wilde de manager van het bedrijf, die als intermediair optrad, het geld, dat al op hun bankrekening stond, alleen maar direct aan mij terugsturen en niet overmaken aan Bart, zoals mijn verzoek was. Toen ik na ruim een week mijn geld nog niet terugzag, ben ik aan de bel gaan hangen. Sorry, sorry, moeilijk, moeilijk. Bart en ik begrepen er niet veel van maar er was nog niets gebeurd. Weer gevraagd om het naar Bart over te maken: kon niet, mocht niet. En passant heb ik gemeld, dat ik nog een paar goede relaties in Windhoek had. Geen idee of dat een rol heeft gespeeld, maar Bart is met hem gaan praten en dat heeft er uiteindelijk toe geleid, dat de verkoper alsnog behoorlijk wat water bij de wijn heeft gedaan, waardoor de kosten van de repartie voor een belangrijk deel zijn gedekt.

Nog een primeur, maar een minder vrolijke. Ons Mannetje staat weer te koop. Rolf, de nieuwe eigenaar heeft zoveel problemen met zijn ogen, dat hij zijn vrachtwagenrijbewijs is kwijtgeraakt. Vooralsnog is er weinig kans, dat hij er ooit nog mee op stap gaat, dus zet hij hem nu te koop. Hij heeft er heel veel uren ingestoken om vooral de auto weer helemaal top te maken. Dus als je nog plannen had of iemand weet, geef het door.

Inmiddels zijn we weer terug in Manaus. Morgen vliegen we naar Foz do Iguazu waar de gelijknemige waterval gaan bezoeken. Maar daarover later meer.