Gaat het toch nog gebeuren: Brazilië!

Al geruime tijd stond een roadtrip naar Spanje en Marokko voor dit najaar op onze planning. Vrienden heb ik maanden geleden al lastig gevallen met vragen naar mooie routes en fijne hotels op het Iberisch schiereiland. Met vrienden, die ’s winters in Spanje verblijven, hadden we al principe afspraken gemaakt om elkaar op te zoeken. Maar toen was daar ineens een reclamemail van een reisorganisatie met het voorstel voor een reis naar Brazilië. Die verleidde mij om toch eens even op te zoeken, wat een retourtje Brazilië op dat moment eigenlijk zou kosten. En ja, toen dat in het licht van de hoog opgelopen energieprijzen van de laatste tijd best wel meeviel, liet ik zogezegd alles wat met de Spanje-Marokko-reis te maken had uit mijn handen vallen en kreeg een reis naar Brazilië prioriteit. Wil had ook geen enkele bedenktijd nodig, toen ik haar veraste met de vraag of Brazilië misschien ook een idee was. Heel even hebben we nog gedacht om de maand oktober naar Spanje te gaan om daarna het vliegtuig naar de andere kant van de Atlantische Oceaan te nemen, maar dat idee was een kort leven beschoren. Brazilië is een enorm groot land en als je dan toch gaat, doe het dan goed en zo zijn het uiteindelijk zeven weken geworden. Zonder overigens de illusie te willen wekken, dat we in die tijd heel Brazilië bestrijken. A.s. dinsdag vertrekken we om op 1 december weer terug te komen.

De titel van dit verhaal behoeft wellicht ook enige toelichting. Toen wij in 2018 met ons Mannetje in Colombia arriveerden, was het zeker ook de bedoeling om Brazilië met een bezoek te vereren. We overwogen zelfs om in de voetsporen van Klaus en Gisela te treden en de auto op een boot te zetten, om op die manier de Amazone af te zakken. Klaus en Gisela waren onze metgezellen tijdens onze reis door de woestijn van Mauritanië. Maar zover is het helaas nooit gekomen. Onze trouwe lezers weten, dat wij in Colombia pech kregen met de auto en maanden vastzaten, wachtend op een onderdeel, dat al wel in het land was maar om bureaucratische redenen niet werd vrijgegeven door de Colombiaanse douane. Omdat die situatie op een gegeven moment tamelijk uitzichtloos werd, besloten we onze reis af te breken en het Mannetje terug te verschepen naar Europa.

In 2023 kwam Brazilië opnieuw in beeld. Na een paar jaar Afrika was de vraag hoe nu verder: het Mannetje verkopen of toch nog verschepen? Aan het verkopen van de auto bleken we opnieuw nog niet aan toe te zijn. Toch maar weer naar Zuid-Amerika dan? Bolivia stond ook nog hoog op ons wensenlijstje. En passant konden we dan Paraguay en Uruguay met een bezoek vereren en natuurlijk Brazilië. Maar juist dat laatste land bleek het grootste struikelblok te worden. In dat land mag je maximaal drie maanden je auto invoeren en dan moet je eruit. Je mag onder geen voorwaarde je auto achterlaten. Dat past slecht in ons reisritme van maximaal 2,5 maand aaneengesloten rondtrekken. Dan kun je in Brazilië niet zoveel. Ik heb nog onderzocht of het mogelijk was om de auto in Frans Guyana achter te laten, maar daar kon ik geen harde toezegging voor krijgen. Achteraf bleek dat wel te kunnen, maar toen was het voor onze besluitvorming al te laat: we hadden voor Mexico gekozen. We hadden voor dat land nog een permit tot 2028, dus geen gedoe met het achterlaten van de auto. En zo werd het dus weer geen Brazilië. Maar nu, in 2026 is het dan eindelijk zover.

De afgelopen weken ben ik bezig geweest om een globale invulling te geven aan de zeven weken, die voor ons liggen. Nog niet alles is uitgekristalliseerd maar ruwweg ziet ons reisschema er als volgt uit. We vliegen met TAP Portugal van Düsseldorf via Lissabon naar Recife. Als je op de kaart kijkt, zie je dat dit vanuit Europa gezien, ongeveer het dichtstbijzijnde punt in Brazilië is. Ik zou zo wie zo even op bijgaande kaart kijken, want dan krijg je enig gevoel bij de afstanden in dat enorme land. Na wat dagen acclimatiseren huren we dan drie weken een auto, waarmee we eerst naar het Chapada Diamantina Nationaal Park rijden, bekend om zijn tafelbergen, watervallen en mooie vergezichten. Daarna rijden we via Salvador in korte dagetappes op ons dooie gemak langs de kust weer terug naar Recife. Naast oude koloniale stadjes zal het zwaartepunt ook sterk op strandvermaak en nietsdoen liggen. Na inlevering van de huurauto vliegen we vanuit Recife in vier uur naar Manaus, gelegen aan de samenvloeiing van de Rio Negro en de Rio Solimoes en hoofdstad van de uitgestrekte staat Amazone. De stad zelf heeft een rijke geschiedenis en leent zich ook uitstekend voor een nadere kennismaking met het regenwoud van de Amazone. Middels een driedaags tripje, gaan we nog wat dieper de jungle in. De volgende stop ligt zo’n 3.000 kilometer zuidelijker en dat zijn de Iguazu watervallen. In 2004 hebben we die al eens bezocht toen we een rondreis door Argentinië hebben gemaakt. Die hebben zo’n enorme indruk op ons gemaakt, dat we dit natuurfenomeen nog wel een keer willen aanschouwen. Het zal duidelijk zijn, dat we voor die 3.000 kilometers weer een vliegtuig nodig hebben. Vervolgens doen we Sao Paulo alleen maar aan om daar een huurauto op te halen. Daarmee willen we het achterland van Rio de Janeiro nader verkennen. We eindigen dan in die stad en zullen dan ongetwijfeld een wandeling over de Copacabana maken. Vanuit Rio vliegen we dan weer terug naar huis. In de komende weken zal ik jullie zoals gebruikelijk op de hoogte houden van onze wederwaardigheden.

Tenslotte nog heet van de naald een laatste nieuwtje. Vaak wordt ons gevraagd of we ons Mannetje niet missen? Jazeker missen we die, vooral als we voor langere tijd onderweg zijn. Zo bivakkeren wij de komende zeven weken ook weer “noodgedwongen” in hotels. Je leeft zogezegd uit de koffer en mist dan je eigen bedoeninkje best wel. Gewoon zelf je potje koken wint het van alle dagen in een restaurant eten, hoe gezellig dat ook kan zijn. Nu hebben we maanden geleden al het idee opgevat om in januari terug te keren naar Namibië en als Deo het ook wil, gaan we in het najaar terug naar Zuid-Afrika en Zimbabwe. Met dat in het achterhoofd wilden we een auto kopen in plaats van huren. Bart, onze man in Windhoek, zou ons daarbij helpen. Maar door iedere keer weer toe te moeten geven, dat een camper toch wel veel voordelen heeft, kwam de vraag weer op: “Waarom koop je dan niet een camper in plaats van een auto?”. Dus toch maar even die vraag bij Bart neergelegd. En toen ging het snel. Hij zag een mooie staan, die beviel ons ook en zo zijn we dus nu (bijna) de nieuwe eigenaren van een gebruikte “buscamper” op basis van een verlengde Mercedes Sprinter. Het is maar goed, dat ik mijn vrachtwagenrijbewijs nog heb, want dat is bij deze 5-tonner nodig. De camper komt op een Namibisch kenteken te staan, zodat we hem ook rustig achter kunnen laten, als we een keer niet kunnen of willen. Het verhaal van “From here to ….?” krijgt dus toch nog een vervolg.

Op het moment van schrijven klettert de regen tegen het raam en is de herfst echt begonnen. Hoogste tijd om met de zwaluwen te vertrekken. Zij die gaan reizen groeten u.

Zuid-Amerika