Een Afrikaans gevoel

In mijn vorige verslag ben ik net even te hard van stapel gelopen met het melden, dat we eigenaar geworden waren van een camper in Windhoek. Alles leek de goede kant op te gaan, het benodigde geld was al onderweg, totdat Bart een proefrit ging maken.

Toen bleek er toch een vreemd geluid in de aandrijflijn te zitten. Eerst dacht hij dat het de versnellingsbak was, maar na overleg met de Mercedes garage bleek het differentieel het geluid te veroorzaken. Goede raad is duur. Doorrijden kan en misschien nog wel meer dan 20.000 km, maar hij kan ook plotseling de geest geven en dan ben je 10.000 euro kwijt voor een nieuwe achteras. Preventief vervangen door een goede gebruikte werd door Bart op 5.000 euro begroot. De verkoper was niet bereid om water bij de wijn te doen en daarop hebben we besloten om er van af te zien. Jammer, we waren in gedachten al bezig hoe we zoveel mogelijk inventaris van ons Mannetje mee konden nemen in het vliegtuig. Maar de zoektocht wordt voortgezet. Bart is positief gestemd. We kunnen uiteindelijk ook terugvallen op plan b of c te weten camper huren of toch een auto te kopen. Wordt vervolgd.

De laatste jaren wordt veel gesproken over de slavernij en de slavenhandel. Nog nooit had ik er bij stilgestaan, hoe ingrijpend deze handel geweest is voor de verhoudingen in de huidige wereld. Natuurlijk kennen we de problematiek van Noord-Amerika met zijn tegenstellingen tussen zwart en wit, maar hier in het noorden van Brazilië zie je die tegenstelling niet, simpelweg omdat de bevolking hier in overgrote meerderheid zwart is. Het gevoel dat ik kreeg, dat we terug in Afrika waren is gedurende deze twee weken alleen maar sterker geworden. Het wordt helemaal duidelijk als je de ontstaansgeschiedenis van Salvador leest. In 1540 besloot de Portugese koning, dat er een nieuwe hoofdstad in Brazilië moest komen. Er werd een vloot uitgerust met 400 soldaten, 400 kolonisten, de nodige priesters en nog wat prostituees, wat mijns inziens wat moeilijk te rijmen valt met de goddelijke opdracht om het geloof te verbreiden. Die 400 soldaten waren genoeg om de inheemse bevolking te verjagen of te doden. Salvador werd gebouwd bovenop een bergtop, een natuurlijk bastion. De export van suiker werd het allereerste verdienmodel, maar ook het begin van de grootscheepse slavenhandel. De huidige schatting is, dat er in de loop van de tijd meer dan 3.000.000 miljoen inwoners van West-Afrika, alleen al in deze regio van Brazilië zijn binnengekomen. Die grote aantallen hebben er ook voor gezorgd, dat ze hun cultuur ook konden bewaren, hoewel dat formeel natuurlijk ten strengste verboden was. Met dit in het achterhoofd is het niet vreemd, dat we ons eigenlijk een beetje in Afrika wanen.

Santiago was na Lissabon op enig moment de belangrijkste Portugese stad binnen het Portugese rijk, dat toen een wereldmacht was. Hoe belangrijk en rijk het toen was, zie je nog terug in het historische centrum, dat goed bewaard is gebleven. Opnieuw vraag ik mij weer af, waarom er zoveel kerken op een vierkante kilometer gebouwd moesten worden. Op een van de pleinen staan zelfde drie kerken, terwijl je de vierde in de straat erachter ziet. Om ze allemaal te bezoeken is onbegonnen werk, maar die we wel bezocht hebben, stralen rijkdom uit met zwaar vergulde versieringen. Een wandeling door de oude stad is voor ons niet zo simpel met al die steile straten en schuin aflopende pleinen.

Toen we zaterdag aan het eind van de middag Santiago binnenreden konden we slechts met heel veel moeite ons hotel aan het strand bereiken. Overal stuitten we op wegblokkades. Op een gegeven moment besloot ik terug te gaan, naar een eerder punt en dan maar even als spookrijder via een overzichtelijke afrit de weg op te rijden, maar helaas. Daar aangekomen, stond er nu een politieauto. En om dan zo’n overtreding te maken, is vragen om moeilijkheden. Dus maar hun hulp ingeroepen. Uitgelegd dat we nog maar enkele honderden meters van ons hotel verwijderd zijn, maar geen kans zien om er te komen. Het duurde even voordat het kwartje viel, maar toen kwamen ze toch hun auto uit en hielden voor ons het verkeer tegen. Zo mochten we gesanctioneerd doen, wat we al wilden. Al gauw bleek ook wat de reden van al deze blokkades was: pal voor ons hotel vond een verkiezingsbijeenkomst plaats, op zijn Braziliaans. Dat betekent naast veel mensen en dito vlaggen, dat de toespraken afgewisseld worden met keiharde muziek. Echt ongelooflijk, hoeveel decibellen uit de speakers geblazen worden. Als je nog geen tinnitus hebt, dan heb je het na een bezoek aan zo’n bijeenkomst wel. We hebben ons zo snel mogelijk na het inchecken van het hotel verwijderd. Even vreesden we, dat onze keuze voor dit hotel een hele verkeerde was geweest, maar gelukkig werd het na zonsondergang allengs stiller, Op zondag waren de verkiezingen. Overdag hebben we er weinig van gewerkt, maar ’s avonds, toen de overwinning van Lulu zich begon af te tekenen, kwamen zijn supporters toeterend en zwaaiend met vlaggen de straat op. Deze regio is dus duidelijke pro Lulu, maar als je leest hoe de familie Bolsonaro allerlei cruciale posten bekleedt, dan gaan ze hier nog een moeilijke tijd tegemoet.

De eerste week van ons verblijf in Brazilië stond in het teken van acclimatiseren. We hebben bezoeken gebracht aan het centrum van Recife (niet veel indruk gemaakt) en Olinda, een historisch plaatsje, iets ten noorden van Recife. Dit plaatsje heeft qua geschiedenis wel overeenkomsten met Salvador. Ook dit stadje is gebouwd op een heuvel en ook hier had een Europees vorstenhuis de hand in. Dit keer niet de Portugezen maar indirect het Huis van Oranje via een Duitse neef. De vergelijking gaat niet helemaal op, want omdat Olinda slecht te verdedigen was, hebben de Nederlanders het tot de grond toe afgebrand en hebben ze Recife gesticht. De oorspronkelijke naam was Mauritsburg!

Iets minder dan een week geleden hebben we onze huurauto opgehaald. Die gebruikt als brandstof 100% ethanol, gemaakt uit suikerriet en kost minder dan een euro de liter. We zijn in een drietal langere etappes (400 km) naar het Chapada Diamantina National Park gereden, bekend om zijn tafelbergen, watervallen en mooie vergezichten. Het gezellige plaatsje Lençois fungeerde voor ons als uitvalsbasis. Eerlijk gezegd hadden we ons wat meer voorgesteld van dit park. Het landschap is hier aan het eind van de winter heel dor. Het uitzicht over de tafelbergen was wel mooi, maar dat was maar een klein deel van het park en van watervallen hoef je je in deze tijd van het jaar ook niet veel te verwachten, los nog van een stevige wandeling door ruig terrein om er te komen. Zo werden de avonden de hoogtepunten van ons verblijf in Lençois. Een paar straten in het centrum worden dan omgebouwd tot een grote eetgelegenheid, bestaande uit tientallen kleine terrasjes. Zo ongeveer iedere huisgevel vertegenwoordigde een restaurant. Welke kies je dan als je helemaal blanco aan komt lopen? Min of meer toevallig kom je bij een terras uit, dat je wel bevalt, vooral ook als er net voor half acht, het einde van het happy hour, nog twee caipirinha’s kunnen bestellen voor 3 euro per stuk. Over deze nationale Braziliaanse drank gesproken: we hebben er inmiddels meerdere tot ons genomen in verschillende gelegenheden, maar ze smaken overal goed. Het eten was zeker niet verkeerd, maar wat voor ons doorslaggevend was om hier de volgende avonden terug te komen, was, dat ze een taxi voor ons konden regelen. Als dat niet gelukt was, waren we waarschijnlijk helemaal niet meer iedere avond afgezakt naar het dorp, want Wil zag er echt tegenop, om deze niet spreekwoordelijke berg te overwinnen als we weer terug moesten naar onze poussada. Dat was best wel een hele tippel bergop en hoewel de taxi hier heel wat duurder was, dan de Uber’s in de grote steden, namen we dat maar op de koop toe.

De komende weken staan in het teken van strandvermaak. In een aantal korte etappes gaat het terug naar Recife. We hopen onderweg ergens net zo’n mooi hotel te vinden als vorig jaar in Maleisië. Dan komen we waarschijnlijk niet meer van onze plek totdat we wel moeten om ons vliegtuig naar Manaus te halen op 6 november.

Veel foto’s onder FOTO’s met als titel “Een Afrikaans Gevoel”