Door een technisch probleempje ontvang je eerst nu het bericht van 21 oktober jl. Als je geen inspiratie hebt, dan moet het maar met transpiratie gebeuren. Ik heb het tenslotte al lang genoeg uitgesteld, om de spreekwoordelijke pen op te pakken. Inmiddels zijn immers alweer vier weken verstreken, sinds we in Cancun zijn aangekomen.
…. groeten u en daarmee werken we veer verder aan ons imago van “die zijn nooit thuis!”. Als we wel thuis zijn en ons ergens onder de mensen begeven, worden we regelmatig aangesproken met een “Wanneer gaan jullie weer?” Zelfs als we net weer thuis zijn. “Ook weer eens in het land?” of woorden van […]
Grenzeloos of grenzenloos, dat was even de vraag. En zie, terwijl ik dit typ zet de spellingschecker een rode streep onder grenzenloos. Het voorstel is om er grenzeloos van te maken. Ik heb het opgezocht, maar grenzenloos is juist voor wat ik ermee aan wil geven en dat is, dat we in de nabije toekomst […]
Dit keer zit het helaas weer eens tegen. Onze FB-vrienden zijn al op de hoogte van onze malheur, maar ik zal het hier toch ook nog even memoreren, al was het alleen maar voor onszelf, als we later, zittend achter de geraniums, terugkijken op onze reizen. Dan zeggen we ongetwijfeld iets in de trant van: […]
Hé, dat is snel! Nu alweer het volgende verhaal? Jazeker, dat is om te voorkomen, dat het de volgende keer een veel te lang verhaal gaat worden.
Drie weken zijn alweer voorbij sinds we Nederland verlieten en om die reden, past een verslag wel in de traditie om iedere twee, drie weken een bericht de wereld in te sturen. Meestal valt er dan ook wel genoeg te vertellen, maar als je vertrekt met het voornemen om er een “echte” overwinteringsreis van te […]
Zelfs na twee weken ligt deze nog vers in de herinnering: de “Entrada de Mexico” geheel vrij naar het liedje uit lang vervlogen tijden “Entrada de Bilbao” van José Feliciana. Toen ik het opzocht bleek “entrada” in het liedje voor oorlog te staan en zo erg was het nu ook weer niet, maar hoe een […]
Het was een gebruikelijke opmerking in vroeger tijden, als mensen na hun werkzame leven niets anders meer deden, dan uit het raam staren, vanachter een vensterbank gevuld met geraniums. Het enige vertier bestond uit het kijken naar de voorbijgangers, meestal dezelfde mensen uit de straat.
Op 12.000 meter hoogte en nog 13 uur vliegen voor de boeg, bedenk ik me, dat ik meteen wel aan een verslag kan beginnen, want als we thuis zijn zal er ook niet veel van komen. Dan wacht weer een drukke agenda. Nou ja, voor een pensionado welteverstaan.
Het kostte me dit keer meer moeite dan anders om een passende titel te bedenken voor deze aflevering. Moet ik überhaupt nog wel een verhaaltje de wereld in sturen van een min of meer normale vakantiereis, die iedereen kan maken? Hoort dat nog wel thuis in de “From here to ….?” reeks? Die was toch […]
