Het begon allemaal in 2009 met de uitnodiging om deel te nemen aan een rally van Londen naar Kaapstad in 28 dagen. Het zaadje, dat een levenlang reeds aanwezig was, om over land naar Zuid-Afrika te reizen, begon toen alsnog te ontkiemen. Hoewel het een heftige rit zou worden, besloten we ons toch in te schrijven. […]
In ons vorige verslag zijn we geëindigd met de constatering, dat de belangrijkste hobbel, die we nog te nemen hadden, de passage van de beide Congo’s vormde. We kunnen nu best toegeven, dat we er vooraf behoorlijk tegenop zagen. Achteraf hoop je dan te kunnen constateren, dat het allemaal wel meeviel. Maar helaas, zo hebben we het niet ervaren: we vonden het heel zwaar, we hebben soms zelfs in de rats gezeten en hopen dat nooit meer mee te maken. […]
Kilometers moesten we maken, kilometers hebben we inmiddels gemaakt. Van Abuja in Nigeria door Kameroen tot Lambarene in Gabon. De evenaar zijn we inmiddels gepasseerd en de zon staat nagenoeg loodrecht boven ons. Nog een goede dagetappe en we staan aan de grens van Congo, Brazzaville. Maar nu loop ik vooruit op de zaken. Eerst nog maar eens terugkijken naar wat er in de afgelopen weken is gebeurd. […]
Tijdens ons Kerstreces zei iemand tegen ons, dat het best wel bijzonder was, dat wij een verblijf in ons eigen land al zien als een reces. Nu hadden we het zelf nog niet op die manier bekeken, te meer daar wij reizen niet als werk zien. En dat is toch vaak de tegenhanger van reces: het werk het werk laten en er een tijdje tussenuit gaan. Maar na de rit van Lomé naar Abuja in Nigeria beginnen we werkelijk te denken, dat we aan het werk zijn, want het was ronduit afzien. En dit was nog maar het begin. Dus kunnen we nu al zeggen: ijs en weder dienende komen we in april weer thuis voor een reces, het zomerreces! Want één ding is zeker: ook de komende weken wordt het vooral werken. […]
Een vliegreis is meestal niet het meest interessante deel van een reis en daar besteden we dan doorgaans in een verslag ook geen aandacht aan. Als er wel iets het vermelden waard is, zoals het (onnodig) missen van een vliegtuig in Madrid, toen we een keer op weg naar Zuid-Amerika waren, ja, dan uiteraard wel. Dan kan het zelfs een heel verhaal opleveren. Onze trouwe lezers smullen er nu nog van. Dit keer maken we een uitzondering en dat impliceert meteen, dat er iets bijzonders is gebeurd. […]
Vijf weken lijken heel wat, maar ze zijn voorbij gevlogen en ons kerstreces zit er weer op. Alles staat gepakt en a.s. zaterdag is het zover, dan vliegen we via Lissabon terug naar Accra alwaar als alles goed gaat een taxi klaarstaat om ons naar The Stumble Inn in Elmina te brengen. We hebben een heerlijke tijd gehad met vooral heel veel gezelligheid. In hoog tempo heb ik moeiteloos weer een goede, beschermende speklaag opgebouwd; het zal ongetwijfeld heel wat meer moeite kosten om hem weer kwijt te raken. Is dat al voldoende reden om ons regelmatige reizigersleventje weer op te pakken, we beginnen allengs ook wel weer naar het mooie weer te verlangen. […]
Alleen al hier aan de Goudkust van Afrika hebben bijna 40 forten en kastelen gestaan. Bij ongeveer een derde daarvan zijn Nederlanders betrokken geweest. Voor een deel hebben onze voorvaderen ze zelf gebouwd, voor een deel hebben ze die fortificaties veroverd op andere Europese handelaren. Die forten en kastelen werden niet gebouwd om de lokale bevolking te onderdrukken, maar om hun handelsbelangen te beschermen tegen andere, op winstbejag beluste concurrenten. Bij Elmina en Cape Coast staan een paar van de mooiste exemplaren, die bewaard zijn gebleven en die we uiteraard ook bekeken hebben; maar daarover later meer. […]
Mochten er onder de lezers mensen geweest zijn, die nog een beetje twijfelden of ze ooit ook zo’n avontuur zouden willen aangaan, dan zijn ze na ons oorwormen-verhaal voorgoed genezen. Wat een reacties hebben we op dat verhaal gehad. En dan vooral op die ene. […]
Zijne doorluchtige hoogheid, de ambassadeur van Ghana, gezeteld in Ougadougou, Burkina Fasso, heeft in zijn oneindige wijsheid besloten, dat Wil Kruis en Gerard Rooks alsnog welkom zijn in Ghana. Uiteraard hebben we hem uitgebreid bedankt voor deze wijze beslissing. Met de visa op zak laten wij morgen, 15 novenber 2012, deze decadent luxe omgeving achter ons om ons in het Mannetje westwaarts te begeven. Is alles toch nog op zijn pootjes terecht gekomen!
Daar ging het allemaal om
Ons vorige verslag eindigde met een opmerking over het belangrijkste wat ons toen te doen stond: het verkrijgen van een visum voor Burkina Fasso en Ghana. Welnu, die eerste hadden we zogezegd in een zucht en een scheet, de laatste hebben we nog steeds niet en het begint er steeds meer naar uit te zien, dat we die helemaal niet gaan krijgen. Maar daarover straks meer, laten we eerst maar eens een aantal zaken chronologisch afwerken. […]
